Με μεγάλο ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκαν σε Κέρκυρα και Γιάννενα το Σάββατο 10 και την Κυριακή 11 Οκτωβρίου οι εκδηλώσεις που διοργάνωσαν οι Τομεακές Οργανώσεις Κέρκυρας και Ιωαννίνων αντίστοιχα του ΚΚΕ με θέμα «Εθνικό Απολυτήριο – Σχολείο Εξεταστικό Κέντρο. Τα παιδιά μας αξίζουν ένα σχολείο της γνώσης και όχι της από-γνωσης!» και ομιλητή τον Κυριάκο Ιωαννίδη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Παιδείας.

Μιλώντας σε εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές αλλά και φοιτητές, ο Κυριάκος Ιωαννίδης ανέδειξε ότι «η συζήτηση για το λεγόμενο «Εθνικό Απολυτήριο» (ΕθΑπ), που αποτελεί βασικό κρίκο στο κυβερνητικό πρόγραμμα της ΝΔ, δεν αναθερμάνθηκε τυχαία. (…) Ο στόχος του εθνικού απολυτηρίου είναι να αποκλείσει ακόμα περισσότερα παιδιά από τη μόρφωση. Και για να τον πολεμήσουμε πρέπει τώρα να δείξουμε τη μέγιστη δυνατή επιμονή στο δικαίωμα των παιδιών μας, ανεξάρτητα από τις επιλογές που θα κάνουν στη ζωή, να μορφώνονται ολόπλευρα, όχι υπερασπιζόμενοι το υπάρχον σχολείο και Λύκειο αλλά και ούτε κλείνοντας το μάτι και συμβάλλοντας άθελα μας στους σχεδιασμούς που το κάνουν πιο ταξικό, πιο ανταγωνιστικό, πιο βαρετό, τελικά πιο εχθρικό στις ανάγκες των μαθητών. (…)

Τι θέλει να φέρει η κυβέρνηση μέσα από το Εθνικό Απολυτήριο; Προβλέπονται εξοντωτικές εξεταστικές διαδικασίες τύπου πανελλαδικών εξετάσεων από την Α΄ Λυκείου με θέματα που θα μπαίνουν κατά 100% από Τράπεζα Θεμάτων. Ενώ συνεχίζουν κανονικά και οι Πανελλαδικές εξετάσεις. Με απλά λόγια, παιδιά από 15 ετών θα βιώνουν το άγχος της Γ΄ Λυκείου και στην Α΄ Λυκείου και στη Β΄ Λυκείου! Αυτή είναι η βασική πλευρά του εθνικού απολυτηρίου και πραγματικά σε όποιον καλοπροαίρετο άνθρωπο την πεις θα σου πει ότι εδώ πρόκειται για έγκλημα κατά της ζωής των μαθητών αλλά και ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στην τσέπη της λαϊκής οικογένειας. Και γι’ αυτό τον λόγο. Επειδή είναι αυτονόητη η πρώτη αρνητική αντίδραση του κόσμου, επιδιώκουν να φτιασιδώσουν αυτό το αίσχος με μπόλικη προπαγάνδα και ψέματα. (…)

Υποστηρίζει η κυβέρνηση: «Το κάνουμε για το καλό των παιδιών, για να μην κρίνεται η ζωή τους από μία τρίωρη εξέταση». (…) Αν πραγματικά η κυβέρνηση δεν ήθελε να κρίνεται η ζωή των παιδιών από ένα τρίωρο, θα δεχόταν το αίτημα των γονιών και των εκπαιδευτικών: να μπορούν οι μαθητές να κρατούν τους βαθμούς στα μαθήματα που πήγαν καλά και να ξαναδίνουν σε όσα δεν τους ικανοποιούν. Αυτό είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν και έδωσε ανακούφιση σε πολλά παιδιά. Δεν είναι τυχαίο ότι επιστημονικές έρευνες τα τελευταία χρόνια δείχνουν μια ανησυχητική αύξηση των συμπτωμάτων άγχους στους εφήβους. Εκτιμάται ότι σχεδόν ένας στους πέντε εμφανίζει κάποια μορφή αγχώδους διαταραχής. (…)

Αυτό έχει βαθύτερες συνέπειες απ’ όσες φαίνονται. Γιατί η μάθηση δεν είναι απλή αποθήκευση πληροφοριών. Είναι διαδικασία ψυχική, συναισθηματική, δημιουργική. Ενα παιδί μαθαίνει πραγματικά όταν νιώθει ασφάλεια, όταν έχει χώρο να δοκιμάσει, όταν δεν φοβάται ότι θα στιγματιστεί αν κάνει λάθος. Αντίθετα, όταν το κυρίαρχο συναίσθημα είναι το άγχος, η σκέψη μπλοκάρει, η φαντασία περιορίζεται, η δημιουργικότητα μειώνεται. Και τότε συμβαίνει κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: το παιδί αρχίζει να ταυτίζει την αξία του με την επίδοσή του. Αν πάει καλά, νιώθει ότι αξίζει. Αν δεν πάει, νιώθει ότι αποτυγχάνει ως άνθρωπος. (…)Το άγχος δεν εξαφανίζεται επειδή οι εξετάσεις «μοιράζονται». Αντίθετα, γίνεται μόνιμος συνοδοιπόρος της καθημερινότητας. Κάθε εργασία, κάθε μάθημα, κάθε δραστηριότητα μετατρέπεται σε πιθανή «δοκιμασία». (…)

Το Λύκειο νοσεί γιατί η κοινωνία που το στηρίζει νοσεί. Σαπίζει. Ακριβώς επειδή εντάσσεται στις ανάγκες του καπιταλιστικού συστήματος, μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα ατελείωτο εξεταστικό κέντρο, σε ένα «προθάλαμο» φροντιστηρίου. Ενα σχολείο που αντί να μορφώνει ολόπλευρα, απαξιώνεται στη συνείδηση των μαθητών, αδειάζει από περιεχόμενο, απογυμνώνεται από κάθε ουσιαστική μορφωτική και παιδαγωγική λειτουργία. Και αυτό δεν είναι «αστοχία». είναι συνειδητή επιλογή. Γιατί ο καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ανταγωνισμό. Ζει και αναπαράγεται μέσα από αυτόν. Και αυτός ο ανταγωνισμός μεταφέρεται και στο σχολείο: οι μαθητές ωθούνται να παλέψουν ο ένας ενάντια στον άλλο για μια «θέση στον ήλιο», σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα στη σταθερή εργασία και στις ουσιαστικές σπουδές υπονομεύεται διαρκώς. Σε μια κοινωνία όπου, λόγω της αναρχίας της παραγωγής και της δίψας για κέρδος, η εργατική δύναμη είτε περισσεύει και πετιέται στην ανεργία είτε αξιοποιείται φθηνά και ευκαιριακά. Αυτές οι πλευρές δεν είναι «δευτερεύουσες». Είναι η καρδιά του προβλήματος. Και γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αναδεικνύονται σταθερά, σε αντιπαράθεση με τα επιμέρους μέτρα και τις «μεταρρυθμίσεις» που προωθούνται».

Ο Κ. Ιωαννίδης αναφέρθηκε επίσης, στην αντίληψη του ΚΚΕ για το σχολείο επισημαίνοντας: “Πατάμε στην πρόταση του ΚΚΕ για το σχολείο των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων της εποχής μας. Μια επεξεργασία που δεν αφορά απλά μια πρόταση για το μέλλον. Μπολιάζει τους σημερινούς αγώνες με κριτήριο, επιστημονικό, παιδαγωγικό και ταξικό, για τις συνεχόμενες αλλαγές στην εκπαίδευση. (…) Το ΚΚΕ έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση για το πώς πρέπει να είναι το σχολείο των σύγχρονων αναγκών και δυνατοτήτων της εποχής μας. Σε κάθε επίπεδο, από την πρώτη σχολική ηλικία μέχρι τα 18. Και όχι μόνο από την άποψη της δομής αλλά και του περιεχόμενου. (…) Αυτό σημαίνει ενιαίο σχολείο και ενιαίο πρόγραμμα. Και αυτό δεν σημαίνει ομοιομορφία ή ισοπέδωση. Δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των μαθητών. Σημαίνει ότι η βασική επιστημονική γνώση, τα θεμέλια της κατανόησης του κόσμου, δεν μπορεί να είναι προαιρετικά. Τα μαθηματικά, οι φυσικές επιστήμες, η γλώσσα, η ιστορία, οι κοινωνικές επιστήμες, η τέχνη δεν είναι «επιλογές». Είναι αναγκαία στοιχεία για τη διαμόρφωση ολοκληρωμένης προσωπικότητας. (…) Γιατί με όποια επαγγέλματα κι αν ασχοληθεί ο άνθρωπος στην πορεία της ζωής του και μέσα από αυτά συμβάλλει στο κοινωνικό γίγνεσθαι, πρέπει να έχει μια ειδικότητα: Ανθρωπος. Και η πρώτη διαπαιδαγωγητική πράξη του σχολείου απορρέει από το γεγονός ότι το σχολείο αυτό, όπως κάθε σχολείο σε όλες τις κοινωνίες, δεν είναι αποκομμένο από την πολιτική, δεν στέκεται στον αέρα. Το σχολείο αυτό γράφει στις σημαίες του «ένας για όλους κι όλοι για έναν», γιατί αυτή ακριβώς είναι η σημαία της νέας κοινωνίας. Αντιπαλεύει τον ατομισμό στην πράξη, οργανώνει έτσι τη ζωή των μαθητών ώστε να προωθείται καθημερινά η συλλογικότητα, η καταξίωση της συλλογικής εργασίας. Ενα σχολείο που αναλαμβάνει την ευθύνη για τη διαπαιδαγώγηση των μαθητών που όμως όχι μόνο δε μειώνει τη σημασία της γονικής ευθύνης, ούτε της στοργικής σχέσης γονιού-παιδιού, απεναντίας δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για μια πιο ουσιαστική και ποιοτική ενασχόληση του γονέα με το παιδί του. Ενα σχολείο που διαπαιδαγωγεί με την οργάνωση της συλλογικής εργασίας των μαθητών, που θα ενισχύει την κοινή δράση και συνεργασία στο σχολικό μάθημα και πρόγραμμα, την αμοιβαία ανταλλαγή γνωμών γύρω από τα προβλήματα του σχολείου και του σχολικού έργου”.

Το ΚΚΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, τους μαθητές, όλο τον λαό για να δημιουργήσουμε μέσα κι έξω από την τάξη μορφωτικά αντισώματα σε παλιές και «νέες» μορφές ανορθολογισμού, θα διαμορφώνουμε σχέδιο ώστε μέσα από κάθε μάθημα να βγαίνει το συμπέρασμα ότι μπορούμε να κατακτήσουμε την αλήθεια που είναι αντικειμενική και όχι υπόθεση του πώς βλέπει το κάθε άτομο την πραγματικότητα.

Στις συζητήσεις που ακολούθησαν τις ομιλίες απασχόλησε ιδιαίτερα ο ρόλος του εκπαιδευτικούς μέσα σε ένα σχολείο που συνεχώς αλλάζει, τα φαινόμενα παραβατικής συμπεριφοράς των μαθητών και οι αιτίες τους, οι εξαρτήσεις από το διαδίκτυο και το «κόλλημα» στις οθόνες των νέων παιδιών, ο εξοβελισμός της αισθητικής και της φυσικής αγωγής από το εκπαιδευτικό σύστημα, ο ρόλος του πολλαπλού βιβλίου, οι εξαγγελίες για την απαγόρευση της πρόσβασης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε παιδιά κάτω των 15 ετών κ.α.